ฉันมักจะพร่ำบอกกับตัวฉันเองเสมอๆ

ว่าไม่ช้าไม่นาน อุปสรรคนานับประการฉันจะผ่านมันไปได้

ด้วยกันฝ่ามันไปในทางที่เราอยากเดิน

...แต่ฉันเพิ่งรู้ว่ามันผิด...

จริงๆแล้วอุปสรรคบางอย่างที่มาถึงแล้วหรือที่เห้นว่ามันอยู่ข้างหน้า

เราไม่จำเป็นจะต้องฝ่าไปให้เจ็บตัว และหัวใจ

แต่เราอาจจะเลือกทางเดินอ้อมไป หรือทิ้งสิ่งเหล่านั้นไว้

เพราะทางสายใหม่ที่ดีกว่าเดิม

ไม่ว่าทางสายไหนก็มีอุปสรรคทั้งนั้น

อยู่ที่เราเลือกที่จะเจอมันซ้ำๆซากๆ หรือเลือกที่จะผจญโลกใหม่ๆ